Osoby nękane nie zgłaszają problemu, ponieważ:

1. Nie wierzą, że instytucje firmowe/osoby powołane do tego celu, chcą i będą rzeczywiście pomagać w sytuacji mobbingu. Innymi słowy – nie ufają Mężom Zaufania, Komisjom Antymobbingowym, Rzecznikom Etyki itp. osobom lub nie ufają w ich możliwości.

2. Nie chcą wchodzić w konflikt z pracodawcą, a uważają, że pracodawca nie chce lub nie może powstrzymać działań prześladowcy. To pracodawca wg prawa pracy odpowiada za mobbing, który dotyczy jego pracowników, nie sprawca przemocy-inny pracownik.

3. Boją się prześladowcy i uważają, że jego ręce są tak długie, że zgłoszenie mobbingu nie ma sensu. Co oczywiście wiąże się z punktem 1.

4. Przyjmują strategię przeczekania, liczą na to, że sytuacja sama się rozwiąże – mobber znajdzie inną ofiarę, znudzi mu się dokuczanie, zmieni stanowisko itd. Zazwyczaj ta strategia bywa stosowana, gdy nękanie nie jest (jeszcze) bardzo dolegliwe i nie trwa zbyt długo.

5. Psychologiczne mechanizmy obronne (zaprzeczanie, racjonalizacja, selektywna uwaga itd.) powodują, że osoba nękana nie postrzega siebie jako ofiarę – bagatelizuje wrogie zachowania sprawcy lub w ogóle ich nie dostrzega i nie pamięta, ewentualnie tłumaczy sprawcę.

6. Brak świadomości własnych praw, przyzwyczajenie do “feudalnych” stosunków panujących w pracy i zgoda na nie. Szczególnie wtedy, gdy całe otoczenie akceptuje przemoc w zarządzaniu ludźmi i dostarcza w ten sposób “dowodów” na to, że wszystko jest ok., że taki porządek jest właściwy.

7. Nieumiejętność zadbania o siebie – lęk, brak asertywności, chorobliwe poczucia winy, wyuczona bezradność, zły stan psychiczny, np. stany depresyjne, które odbierają energię i chęć do walki o siebie.

8. Brak wsparcia społecznego, niemożność znalezienia kogoś, choćby jednej osoby, która będzie podzielać punkt widzenia osoby nękanej. Dotyczy to szczególnie osób, które wolą się izolować od kolegów, unikają nawiązywania relacji, mają niskie umiejętności społeczne. W sytuacji mobbingu zazwyczaj już nie mają czasu i możliwości, żeby zadbać o przyjazne dla siebie relacje.

9. Masochizm – osoby masochistyczne nie są zainteresowane poprawą swojej sytuacji, ponieważ czerpią satysfakcję z cierpienia. To prawdopodobnie rzadziej występująca przyczyna niż wyżej wymienione, jednak zdarza się niejednokrotnie.

Wiele z wymienionych czynników często współwystępuje, co powoduje, że opór osoby nękanej przed poszukiwaniem pomocy nasila się.

Jest bardzo dużo fałszywych zgłoszeń – skarg na mobbing. Powoduje to, że atmosfera wokół “tematu mobbingu” jest w wielu firmach niesprzyjająca.

Poza wymienionymi wyżej czynnikami z pewnością można znaleźć jeszcze inne – zachęcam do podzielenia się wiedzą na ten temat w komentarzach.